SÜLEYMAN ÖZDEK

İ, hazar serra ke mıradayisê

Viyana – Bektaşi İsmail Ağa Erzıngan de fetelino, ju arave yeno dano puro. İsmail Ağay bene newesxane. Polisi yene, ifade cene, çı ke İsmail Ağay sero esto nusnene. Cığara, adırğe, darê cığara, cızdanê pero…

Ceve paltoy de qayt bene ju Qurane vejina. Heto bin de qayt kene ke susê reqi esto. Sas bene manenê. Nia vanê:

“Na çı hekmeta! Çiyo niyanen ma nê di, ne ki hesno. Halla halla!”

Ni qesonê poliso, toxtor u hemşirey pêro heşine pê. İ ki  henivane:

“Reqi be Qurane caru te lewê de bena?”

İsmail Ağa, tene ke hesarê xo beno, toxtor cı ra pers keno:

“To sero Qurane esta, heto ju de ki reqi vejiya. Na çı hekmeta?”

İsmail Ağa:

“İmanım, ni hurdemena hazar serrune ke mıradayise. Mı tam ardenê were ke, arabe ama da mı ro. Qe qal mêke, na qeza mıre biye mane, karê mı nêmezet mend. Ez, uyo ke ebe arabi da mı ro, i ra dewaciyane.”

s.ozdek@gmx.at

Vielleicht gefällt dir auch